تنهایی درخت را پرنده هایی که رفته اند پر نمی کند

باید یاد بگیریم که خط کشی نکنیم!

نه خطی میان سفید و سیاه،

نه خطی میان پیر و جوان،

نه خطی که سوی ما را از سوی شما جدا کند،

و نه خطی میان من و تو...

خط کشی نکنیم!

سکوت آب
می تواند
خشکی باشد وفریاد عطش؛
سکوت گندم
می تواند
گرسنگی باشد وغریو پیروزمندانه ی قحط؛
همچنان که سکوت آفتاب
ظلمات است
اما سکوت آدمی فقدان جهان و خداست؛
غریو را
تصویرکن !

قرار بود نامم رنگ درد نگیرد که گرفت

تو کجائی که من شوم چاکرت چاروقت دوزم کنم شانه سرت

از دست خدا به تنگ آمده ام...

 و غوغای پشیمانی تو را دیوانه خواهد ساخت

بگو تا زنده هستم

از چه حالم را نمی پرسی؟

چرا از آشنایانم سراغم را نمی گیری؟

چرا یک گام از این سو بر نمی داری؟

چرا یک بار،

از مهری که می دانم به من داری نمی گوئی؟

چرا خاموش می مانی؟

چرا خاموش می مانی؟

من از هجوم حقیقت به خاک افتادم...

 از جریمه های نانوشته که بگذریم!-

سلمانی و ساعت و سیب

سکه و سلام و سکوت

وسبزی صدای بهار

هفت سین سفره ی من بود!

                                          بچه که بودم

دلم برای آن کلاغ پیر می سوخت

که آخر هیچ قصه یی به خانه نمی رسید!

بچه که بودم

تنها ترس ساده ام این بود که سه شنبه شب آخر هر سال

باران بیاید!

بچه که بودم

آسمان آرزو آبی

و کوچه ی کوتاه مان

 پر از عبور چتر و چلچراغ و چلچله بود ! 

خدایا اندیشه و احساس مرا در سطحی پایین میار

درد من حصار برکه نيست،

رنج فرسایش یک روح عاشق

من گم میشوم

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ پرشی دارد اندازه ی عشق زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود. زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است. زندگی بعد درخت است به چشم حشره. زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است. زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد. زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد. زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیما ست. خبر رفتن موشک به فضا لمس تنهایی"ماه" فکر بوییدن گل در کره ای دیگر. زندگی "مجذور"آینه است. زندگی گل به "توان" ابدیت زندگی "ضرب" زمین در ضربان دل ما زندگی "هندسه ی" ساده و یکسان نفس هاست. هر کجا هستم باشم آسمان مال من است. پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است. چه اهمیت دارد؟ گاه اگر می رویند؟ قارچ های غربت؟ من نمی دانم که چرا می گویند:اسب حیوان نجیبی ست و کبوتر زیباست. و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست؟ چشم ها را باید شست‌‌ جور دیگر باید دید. واژه ها را باید شست. چترها را باید بست. زیر باران باید رفت. فکر را خاطره را زیر باران باید برد. عشق را زیر باران باید جست. دوست را زیر باران باید دید. عشق را زیر باران باید جست...

درد بی عشقی زمین

کوه هایی چه بلند!

در گلستانه چه بوی علفی می امد!

من در این ابادی پی چیزی می گشتم:

پی خوابی شاید

پی نوری ریگی و یا لبخندی.

پشت تبریزی ها

غفلت پاکی که صدایم می زد.

پای نیزاری ماندم باد می امد گوش دادم:

چه کسی با من حرف می زد؟

سوسماری لغزید.

راه افتادم.

یونجه زاری سر راه

بعد جالیز خیار بوته های گل رنگ

و فراموشی خاک.

لب ابی

گیوه ها را کندم و نشستم پاها در اب:

((من چه سبزم امروز!

و چه اندازه تنم هشیار است!

نکند اندوهی سر رسد از پس کوه))

اری

تا شقایق هست زندگی باید کرد.

در دل من چیزی است مثل یک بیشه ی نور

مثل خواب دم صبح.

و چنان بی تابم که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت

بروم تا سر کوه

دورها اوایی است که مرا می خواند...

تصور اینکه عشق یعنی  دیگری می آید تا غمهایت را با او تقسیم کنی ،خیال باطلی است.
عشق یعنی اینکه غم ِِ !او را هم به دوش بکشی.
عشق یعنی درک و شناخت عمیق تنهایی!

من هنوز کنار راه ایستاده ام
بی صدا .بی صدا...

چه کسی میگوید که گرانی اینجاست؟..دوره ارزانیست... شرافت ارزان،..تن عریان ارزان،..و دروغ از همه چیز ارزان تر...!!! آبرو قیمت یک تکه نان... و چه تخفیف بزرگی خورده است قیمت هر انسان

امشب هم گذشت و کسی ما رو نکشت...

بعدش هم چشمامو میبندم و دل و میسپارم به صدای یدی کوره

که هفتاد سال تمومه که عاشق یه دختره چهارده ساله بوره

من هم عشق سیاهمو سوت میزنم تا خوابم ببره..............